Rocío Candal, hoxe á fronte do Eibar con só 29 anos, volve cruzarse co Dépor ABANCA nunha semana “que lle trae lembranzas, pero que vive con naturalidade”. Reconstruiu o proxecto armero case desde cero —13 incorporacións e cambio de staff— e reivindica un Eibar “familiar, próximo e que compite en Ipurua” para convencer sen chequera.
Do análise en Riazor.org á elite: “Mirar atrás e pensar que non cambiaría nada”
Rocío Candal condensa en apenas unha década un percorrido que a levou de ser canteira de Riazor.org e da TVG ao seu primeiro rol no Dépor ABANCA, unha saída a Suíza e a súa chegada ao Eibar.
“Penso que foron moitas cousas en poucos anos… e sempre que o lembro fago con moito cariño”, explica. Acaba de cumprir 29, “feliz co proceso” e cunha idea fixa: “Non deixar de traballar”.
Suíza como escola: idioma, multiculturalidade e relativizar
Da súa etapa no Grasshopper trouxo algo máis ca fútbol:
“Todas as entrevistas e reunións eran en inglés. En Suíza sentabas a cear e había cinco ou seis idiomas na mesa… serviume para aprender a relativizar”.
Eibar 2025/26: reconstrución con identidade propia
O verán foi “unha tolemia auténtica”: 13 fichaxes, cambio de corpo técnico e mudanza á nova cidade deportiva. ¿A folla de ruta? Empresa pura e dura: “Gústame facer unha análise DAFO: debilidades, ameazas, fortalezas e oportunidades”, detalla.
A partir de aí, pezas de tres mercados: Primeira RFEF (“perfil con fame de dar o salto”), estranxeiras e xogadoras con experiencia en Liga F para asentar o vestiario.
Goikoetxea, unha elección de quilómetro cero
O banco tamén tiña guión: “Tiña moi claro que quería unha persoa de aquí… Goiko entende o Eibar dende neno”, conta sobre Iñaki Goikoetxea.
O balance é positivo: “A calidade do seu traballo é moi alta… o grupo humano que se está conformando é moi bo”.
Convencer sen chequera: “Proximidade, club familiar… e Ipurua”
Candal pon en valor o intanxible armero: “O Eibar é un club moi familiar, onde a xente se preocupa porque todo o mundo estea ben”, cunha vantaxe competitiva clara: “Cada fin de semana o equipo feminino xoga en Ipurua”. Un discurso directo para atraer talento.
A herdanza no Dépor e unha saída sen explicación
A súa sinatura quedou na Coruña: “Calquera que viva de preto unha dirección deportiva sabe o duras que son as semanas de verán”, di sobre a plantilla que acabou ascendendo.
A despedida, agre: “Cando te botan da túa casa e non podes gozar do proxecto que deseñaras é moi duro… non me deron ningunha explicación, nin profesional nin persoal”.
Desde a distancia, orgullo pola evolución de Milene, Paula Gutiérrez ou Ainhoa Marín: “É o máis satisfactorio: ver como se consolidan”.
O estado do fútbol feminino: crecemento e sostibilidade
Radiografía nacional: “Gozamos de moi boa saúde e dun crecemento constante”, con o Barça na elite europea e Aitana como referencia… pero con matices. “Toca converter isto nun modelo sostible”.
Referentes e futuro: “Hai camiño para directoras deportivas e presidentas”
A mensaxe ás nenas que soñan con xestionar, non só xogar. “Ver moito fútbol, formarse e pelexar polos soños. Cada vez somos máis, e é clave que haxa referentes”.
A pegada que quere deixar en Eibar
Máis alá da táboa clasificatoria, «gustaríame que me lembraran polo traballo para deixar o Eibar onde lle corresponde… e, por riba de todo, a nivel humano: que a xente ao meu carón sexa o máis feliz posible”.
