Alejandro Scopelli: “O futuro dun equipo ten que basearse nos rapaces da canteira”

14

Supoño que todos os deportivistas lembran o acontecido o 14 de maio de 1994. A piques de acabar o partido decisivo do campionato de liga, un iugoslavo –cuxo nome non quero pronunciar –aloumiñou a bóla desde os once metros con tanta dozura, con tal delicadeza, que esta esvarou até brazos do porteiro rival, quen a abrazou con paixón antes de celebrar como un tolo o engorde da súa conta bancaria. É xa unha vella historia, si, mais inesquecíbel para os que ese día apertamos o cu nas bancadas de Riazor.

Mais o que talvez moitos seareiros ignoren é que o club vivira xa un caso semellante. O 23 de abril de 1950 o Deportivo rozou tamén coas xemas o trofeo de Liga para, finalmente, deixalo escapar. Nunha xornada de infarto, o Atlético de Madrid –o outro candidato a gañar a liga –desbotou unha vantaxe de 4-1 ante o Valencia, chegando o equipo levantino a igualar o marcador a falta de cinco minutos para o final do partido. O Deportivo xogaba en San Mamés e marchou ao descanso cun 0-2 ao seu favor. Na segunda parte, o Athletic Club remontaría até empatar a dous. Cun gol máis de valencianistas ou deportivistas o campionato marcharía para A Coruña. Mais non foi así.

O adestrador do equipo que aloumiñou a fazaña era o pratense Alejandro Scopelli, un auténtico revolucionario do fútbol, de métodos ás veces extravagantes e grande impulsor do traballo de canteira.

O seu efémero paso pola Coruña deixou, con todo, unha pegada profunda. Foi por iso que os viaxeiros decidimos chimpar até o domingo 30 de abril de 1950 (unha semana despois do fatídico xogo de San Mamés) coa intención de entrevistalo.

Recibiunos unha cidade envolta nunha primavera esplendorosa, de mangas arremangadas e pernas sen medias. Tal e como fixaramos, encontramos a Scopelli na terraza da recentemente inaugurada Xeadaría Italiana, na Mariña. Estomballado nunha cadeira, o arxentino daba boa conta dun gorentoso xeado de amorodo e nata. Tan concentrado estaba que aínda tardou un anaco en se decatar da nosa presenza. Sorriunos como único saúdo e, cun aceno, convidounos a sentar xunta el. «Pidan un xeado. Están espectaculares», aconsellounos. Fixémoslle caso e, entre lambida e lambida, comezamos a conversa.

Así que deixa A Coruña…

Iso parece! Asinei só por un ano e o traballo está cumprido. Son un cu inquieto, un nómade. Lembren que fun un dos primeiros arxentinos en vir xogar a Europa.

Fala de traballo cumprido, mais supoñemos que ficaría cun sabor agridoce.

É a mellor clasificación ligueira do Deportivo nos seus corenta e catro anos de historia. Se ao comezo desta campaña nos dixesen que iamos ser subcampións, acho que todo o mundo asinaría. Porén, ten que pasar aínda un tempiño para que poidamos admirar o acadado na súa xusta medida. Unha desilusión tan grande adoita esborranchar a perspectiva, polo menos a curto prazo.

Malia o triste final, o público de Riazor gozou de grandes tardes de fútbol.

Por suposto! Os nomes deste Deportivo ficarán gravados na memoria dos seareiros. De aquí vimos saír auténticos equipazos co rabo entre as pernas. Ao Real Madrid gañámoslle 3-0, igual que ao Sevilla e ao Barcelona. Mesmo o Atlético de Madrid, finalmente campión de liga, perdeu 3-1 en Riazor. Como locais amosamos unha solidez enorme. Esa foi a base do noso éxito.

E ao final, en San Mamés, que cre vostede que fallou?

Supoño que está relacionado con certa debilidade psicolóxica. Tiñamos todo ao noso favor e non fomos quen de manter o resultado, de xogar co tempo do partido ou aportar un plus de carácter nos momentos claves.

Sorprende iso que di, sobre todo se o comparamos co poderío mental amosado no derbi de Balaídos.

Daquela tiñamos moito que gañar e pouco que perder. Cada partido é un poema escrito cunha métrica diferente. Cando xogamos en Vigo había catro equipos inmersos na loita pola liga, polo que a posibilidade de sermos campións víase máis afastada. O Celta ía líder, dependía de si mesmo. Como local, ademais, estaba invicto. E nós como visitantes tampouco estabamos a callar grandes actuacións. O seu favoritismo era claro, e cando se adiantaron nada máis comezar o xogo, aínda máis. Con todo, daquela fomos quen de nos repor para gañar o partido.

Eliminando, dese xeito, un rival directo.

Abofé. O Celta non volveu levantar cabeza. Ao final coido que foron sétimos, non?

Así é.

Pois xa ven. É moi importante traballar os equipos táctica e tecnicamente, mais se despois falla a cabeciña, de pouco vale.

Falemos agora da súa traxectoria como xogador. Vostede comezou en Estudiantes de la Plata, formando parte dunha dianteira mítica.

Con Lauri, Zozaya, Ferreira e Guaita. “Os profesores”, chamábannos. Eu xogaba de interior. Botei alí cinco anos.

E por que o alcumaban o “Coello”?

[Scopelli ri e limpa cun pano as mans, vernizadas de xeado derretido]

Polos dentes non. Nin polas orellas. Lin unha vez que foi polo meu perfil agudo e sentido da velocidade.

Despois deu o salto a Europa para xogar en Francia, Italia e Portugal, antes de pendurar as botas e comezar a adestrar. Como definiría a súa filosofía no banco?

Vaites! Esa é unha pregunta complicada. Eu defendo a incorporación ao fútbol dos avances que o progreso ofrece. O deporte non pode ser unha illa, ten que avanzar ao mesmo paso que toda a sociedade. Isto non sempre é entendido polas maquinarias dos clubs, por iso me gusta asumir totalmente as funcións de preparador técnico e físico. Quero formar equipos cun sistema de xogo estábel, segundo as características dos homes. As tácticas deben variar de acordo coa calidade do adversario. Non se pode impor a determinado equipo unha táctica se non é en base aos homes dos que dispón.

E a canteira, que papel debe desempeñar nos clubs?

[A Scopelli ilumínaselle a mirada]

O futuro dun equipo ten que basearse nos rapaces da canteira. Aquí, na Coruña, dediquei moitas tardes a adestrar rapaces entre trece e dezasete anos que tiñan afección ao fútbol. É un traballo lindo. Convocábaos dous días á semana e preparábaos física e tecnicamente.

Cales foron os principais escollos que atopou á hora de pór en funcionamento o equipo xuvenil?

A ver, por parte do club tiven todas as facilidades. O presidente, Daniel Charver, apoiou a creación do equipo no intre xusto de eu llo propor. O principal problema encontrámolo a nivel organizativo. Non existían competicións específicas para estes equipos, polo que durante esta tempada os xuvenís do Deportivo tiveron que participar na serie A Rexional, medíndose a adultos. Por sorte, semella que a tempada próxima organizaranse as primeiras competicións oficiais.

Aínda así, supoño que o esforzo mereceu a pena.

Mereceu, si. Un orgullo ver como un proxecto tan persoal acababa por callar. Decátense de que, aínda que oficialmente o equipo foi inscrito como Deportivo B, todo o mundo o coñecía como “Escola Scopelli”.

Xa para rematar a conversa: que proxectos ten de cara ao futuro?

Coido que o meu principal anhelo é modernizar os métodos de preparación. Como xa lles comentei, son partidario de aproveitar os avances da técnica no deporte. Despois, a longo prazo, gustaríame escribir un manual para adestradores. Algo sinxelo e útil, que non resulte excesivamente pretensioso. Teño xa algunhas ideas sobre iso, mais polo de agora non atopei o tempo preciso para sentar a escribir.

Compartir.

Sobre el Autor

Nado en Pontedeume en 1976 e actual veciño de Monte Alto, son escritor e enxeñeiro técnico industrial. Comecei a miña andaina como narrador no 2013 coa novela infantil Xildas. Ese mesmo ano acadei o Premio Merlín de Literatura Infantil coa obra O Castañeiro de Abril. Deportivista desde a primeira vez que pisei Riazor, frecuento agora estoutro estadio virtual para deixar estas pingas de ficción.

14 comentarios

  • Condiciones generales y normas de los comentarios
    1. shinoshuke el

      Puto Zaragoza, encima con suerte, el Elche poquito futbol, no me extraña que no esté luchando ni por entrar en el play off.

    2. shinoshuke el

      Mirando la clasificación de goleadores de 2ª división la mayoría son veteranos, algunos ya a las puertas de retirarse, pero ahí siguen.

    3. shinoshuke el

      Voy a ver a Borja Valle con el Elche, a ver como lo hace contra el Zaragoza, que con un poco de suerte desciende, por amañosos.

      • Yo te voy a ser sincero. De todos los jugadores que tenemos cedidos en Segunda el único que podría rendir a buen nivel en Primera en el futuro si sigue creciendo es Rober. El resto son muy mediocres para Primera. En Segunda la mayoría cumplen, pero no les da para pasar de ahí. Es lo que hay

        • shinoshuke el

          Y crees que Rober es mejor que Insua, porque ya se que en las inferiores hay mucho amiguismo e intereses, así como injusticias, pero Rober nunca a sido llamado y aunque a Insua le ningunearon en favor de otros jugadores por el hecho de jugar en el Castilla (2ªB), como por ejemplo Derik Osede, que está en el Bolton ingles que creo que no está ni en la 2ª división inglesa.Yo creo que Rober e Insua son muy parecidos, quizás Pier sea un poco más rápido, pero muy parecidos, de todos modos creo que Insua sabe que en el Depor sería el 4º central y prefiere irse, porque siendo sinceros, si uno de los 2 vuelve será el 4º central del equipo. Aún vendiendo a Sidnei, seguro que se ficharía a otro central de garantías para suplirle y Rober con 22 años no tendría muchas posibilidades de jugar y sería mejor que se marchase cedido.
          En cuanto a Insua ya este año tuvo ofertas de algún equipo inglés, si nos dan 4 ó 6 millones, como creo se rumoreaba, lo mejor sería venderle.

    4. La Unión Deportiva Ourense sube a Preferente
      Dos goles de Rubén Durán alfombran el tercer salto de categoría consecutivo del club. De Tercera Regional a Preferente en 938 días.

      • si, sobretodo si solo va dirigido a los que hablan gallego.. Gente como esta se cree que el deportivismo solo llega hasta las fronteras de Galicia. Pero bueno.. todos mis respetos..

        • Home, sendo un equipo galego, un medio galego… Non fai ningún dano que, de cando en vez, poñan un artigo en galego. Digo eu! Os que falamos galego tamén temos dereito. Todos os artigos son maioritariamente en castelán e non nos queixamos.

        • medio gallego, equipo gallego… vamos a poner la página en chino, en inglés, o en ruso

          tiene cojones la cosa. Es pa flipar

          bastante de más se pone en castellano si comparamos… en fin

          • Haiche xente para todo… Sae un artigo en galego de 50 e hai quen se queixa non vaia ser que un deportivista de Valladolid se enfade xD.

          • Respeto el gallego, el catalán, el euskera o el mongol, pero hay seguidores que llevamos y sufrimos mas los colores del Depor aun siendo de málaga que muchos gallegos nativos. Cuando ponen un articulo en gallego nunca me he quejado siempre que pongan tambien traducido en castellano. Pero si este señor pone el articulo solo en gallego será porque no quiere o le da igual que los que vivimos fuera de Galicia y no hemos aprendido gallego porque no se enseña en nuestra escuela nos quedemos sin poder leer el articulo.. Aun así como he dicho en el anterior comentario. Todos mis respetos.